Yuri Serov, Professor Conservatorium St. Petersburg

Eliane Rodrigues, conductor & soloist<br />
Beethoven Pianoconcerto 5
Lidia Kovalenko, Algeminantas Peseckas, Eliane Rodrigues, Mikhail Zemtsov & Gavriel Lipkind in Dvoraks Quintet Op. 81

Elk jaar opnieuw weerklinkt in de Alpen prachtige muziek. Elk jaar opnieuw worden de eeuwenoude omringende sneeuwtoppen, ijskoud voor elke vorm van creatie, gehuld in de warme gloed van een kunstvorm die met elke noot nieuw leven begint.

Eliane Rodrigues, de ster van Música Romântica, ‘hart en ziel’ van het hele festival, gaf dit jaar zes concerten. Met elk concert bewees ze haar verbluffende muzikale talent - met niets en niemand te vergelijken - aan de piano, als kamermusicienne en met de dirigeerstok in de hand. Ze bruist van virtuositeit, ongeremde innerlijke vrijheid en energie. Het talent van Eliane is gewoon uitzonderlijk en dat maakt het festival in Saas-Fee zo uniek en onnavolgbaar. Een van haar ‘hoogstandjes’ deze zomer was de prachtige uitvoering van Beethovens vijfde pianoconcerto als dirigente en soliste – iets wat vroeger in principe onmogelijk leek. Net zo indrukwekkend was de rijke en krachtige interpretatie van de pianopartij in Dvoráks Quintet en de pakkende droefheid en typisch Russische melancholie in de largo delen van de concerti van Rachmaninoff.

Het optreden van de Nationale Filharmonie van Litouwen mag het meest succesvolle debuut op Música Romântica genoemd worden. Een streling aan het oor van elke muziekliefhebber. Dit prachtig georganiseerde symfonieorkest uit Vilnius speelde perfect homogeen en slaagde erin om vloeiend, heel uiteenlopende muziekstijlen op natuurlijke en levendige wijze te interpreteren en toch in een heel eigen stijl de golven van de Franse muziek, de grenzeloze melodieën van Rachmaninoff en Tchaikovski en de rechttoe-rechtaan opbouw van de Weense klassiekers over te brengen. Zowel tijdens de repetities als tijdens de concerten speelden de Litouwse musici met zoveel plezier dat iedereen werd meegesleept. Voeg daarbij nog het ongelofelijke individuele vakmanschap van de solisten en de discipline en verantwoordelijkheid van het orkest en u begrijpt waarom de gasten uit Litouwen na afloop van elk concert werden onthaald op een daverend applaus van het publiek. We willen zeker ook de producenten van dit festival bedanken die elk jaar symfonieorkesten van het hoogste Europese niveau uitnodigen in Saas-Fee.

Juozas Domarkas, die het orkest uit Vilnius 47 jaar geleden oprichtte en nu nog altijd leidt, is een van de opmerkelijkste vertegenwoordigers van de klassieke Russische dirigentenschool. Zijn solide interpretaties van Russische muziek bevielen me erg. Rachmaninoff’s concerto voor piano en orkest nr. 2, samen met Eliane Rodrigues, groeide uit tot een heuse ode aan de romantische schoonheid. De onvoorspelbaarheid en het verbluffende improvisatietalent van Eliane werden in dit stuk ondersteund door de solide muzikale grondslag van het orkest. In het sluitstuk van de Russische avond, het Spanish Capriccio van Rimsky-Korsakov, sprankelde de virtuositeit van het orkest als de bubbels in een champagneglas, net zoals de componist dit betoverende stuk bedoeld had.

Ik had het al over het meest memorabele debuut van dit festival, het eerste optreden van het orkest uit Litouwen. Maar ik mag ook een andere sensatie niet vergeten, haar bijdrage aan het festival mag dan misschien iets bescheidener zijn, voor de debutante zelf is die daarom niet minder belangrijk. Ik heb het over de optredens van Nina Smeets-Rodrigues, een jonge pianiste uit Antwerpen. Met haar uitstekende technische achtergrond speelde ze vlotte en ongedwongen interpretaties van Rachmaninoff, Mahler en Dvorák. Ze slaagde met glans voor haar moeilijke muziekproef door een frisse en kleurrijke noot te geven aan de kamermuziekoptredens op Música Romântica.

De laatste festivalavond staat traditiegetrouw in het teken van Hollywood. Eliane Rodrigues dirigeerde muziekfragmenten uit bekende films. De overvolle Pfarrkirche van Saas-Fee kon dit muzikale geschenk wel appreciëren: de luisteraars wilden niet naar huis en bleven de musici terugroepen. Na twee heerlijke weken namen velen met pijn in het hart afscheid van de laatste muzieknoten. Wel… tot volgend jaar Música Romântica? 
Yuri Serov   -   Professor St. Petersburg Conservatorium   -  3 september 2011