Volgogradskaya Pravda - 24 June 2003

Stylin'Art 09 018 - Zie shop

Volgograd Philharmonic Orchestra - Edward Serov
Prokofieff: Pianoconcerto 5 - Tchaikovsky: Pianoconcerto 1
Volgograd, 15 juni 2003

De broze bekoring van een IJzeren lady

In de Centrale Concertzaal speelt en dirigeert Eliane Rodrigues.

De laatste buitenlandse gaste van het 2de muziekfestival "Station Tsaritsyno" was een interessante artieste uit België, pianiste Eliane Rodrigues.

Braziliaanse van afkomst, wonderkind van ontwikkeling, laureaat van de prestigieuze internationale Koningin Elisabethwedstrijd in Brussel, muziekfestivalster, pianiste met omvangrijk repertoire en mama van drie kinderen, madame Rodrigues is op velerlei vlak een unieke persoonlijkheid. Ze maakte kennis met ons symfonisch orkest vijf jaar geleden op het Música Romântica Festival in Saas-Fee, Zwitserland, waar ze samen concerten gaven en een compactdisc opnamen. En vorig seizoen kwam Rodrigues tweemaal naar Volgograd en speelde ze met het orkest onder leiding van Eduard Serov. Eén van de programma's, dat met drie pianoconcerten van Prokofjev en Rachmaninov, was trouwens een record qua moeilijkheid van volume en techniek. Het wonderbaarlijk artistiek vermogen van de pianiste bekoorde toen het publiek.

Maar dit maal wist Eliane Rodrigues de toehoorders nog meer te verstommen. Ze bleek niet enkel samen met maestro Eduard Serov in verschillende landen op te treden als pianiste-soliste, maar ze krijgt ook dirigeerlessen van hem, waarbij ze een buitengewone doorzetting en talent aan de dag legt. Het is dan ook als dirigent dat de artieste dit maal voor het publiek van Volgograd stond.

Een vrouw aan de dirigeerlessenaar, het is zeer uitzonderlijk, en zeker wanneer die vrouw ook nog eens de verpersoonlijking van gratie en verfijnde elegantie is. Maar in de persoon van Eliane Rodrigues is de bekoring van het vrouwzijn succesvol samengesmolten met een uitgesproken artistieke wil en temperament, waardoor het concert dan ook een succes werd. De muziekstukken van Schubert werden dan ook op een warme en zachte manier gebracht; in de Andante riskeerde Rodrigues het trouwens om zelf een deel van het componeerwerk op zich te nemen, naast de grote componist zelf, en paste ze zijn kamermuziekstuk aan voor een groot orkest - deze versie was voor het eerst in de wereld bij ons te horen.

En in het 4de Pianoconcert van Beethoven trad Rodrigues tegelijk als dirigent en soliste op, helemaal volgens de inmiddels bijna volledig verdwenen tradities van het begin van de 19de eeuw. Dit nummer kan dan ook wel het hoogtepunt van het programma genoemd worden. Zonder afbreuk te doen aan haar vrouwelijke elegantie "las" de artieste de pianopartij doordringend en met veel gevoel, en liet ze het publiek genieten van een betoverende pianoklank en plastische, "sprekende" intonaties. Tegelijk voerde de soliste-dirigente met een enorme zekerheid en kracht het orkest achter zich mee, zodat Eduard Serov, die aanwezig was op het concert, met alle recht trots mocht zijn op het succes van zijn leerlinge.

Marina KOLMAKOVA - 24 juni 2003 Volgogradskaja Pravda