Sächzische Zeitung Dresden - Dippoldiswalde 10 Mei 2008

Zelfs het moeilijkste vormt geen probleem
In de "Serie Meestervertolkers" in Dippoldiswalde schitterde al voor de derde maal Eliane Rodrigues. De Braziliaanse pianiste die met haar gezin in België woont, is zo grandioos in haar uitvoeringen dat ze na de eerste twee optredens hier in Dippoldiswalde automatisch mijn "muziekvriendin" is geworden. Dit keer trad ze de avond van pinksterzondag op en speelde ze werken van Beethoven en Chopin. En dat doet ze perfect op alle vlakken: een feilloze, bewonderenswaardige techniek en een hoge aanslagcultuur. Maar het allerbelangrijkste - wat slechts weinigen gegeven is - is dat ze erin slaagt om elk stuk dat ze speelt, tot in de puntjes te doorgronden en het dan vervolgens als in een reflex over te brengen op haar toehoorders. Hierdoor ervaart men elk werk alsof het pas geschreven is, en dat doet plezier.

Zo werd opus 111 van Beethoven, zijn laatste klaviersonate die slechts uit twee delen bestaat, een fascinerende ervaring. Jammer alleen dat de vleugel in het basregister een matte, weinig melodieuze toon produceerde. Lag het aan het gordijn dat te dicht bij de piano hing, of aan de intonatie? Dat moet onderzocht worden.

De bekende acteur Olaf Hörbe las, taalkundig gezien, grandioos voor uit "Doctor Faustus" van Thomas Mann.

Na de pauze weerklonken zes polonaises van Frédéric Chopin, een enorme opdracht voor een virtuoze. Eliane Rodrigues betoverde het publiek met haar interpretaties van deze contrasterende stukken: de Polonaise-Fantasie met enkele intuïtieve vrijheden, nu eens onderdrukt, dan weer sterk dynamisch, de Grande Polonaise met het elegante andante, de Polonaise in cis-Moll met het innige middengedeelte, de Militaire Polonaise, de sterk uitnodigende Polonaise in fis-Moll en tot slot de Polonaise in As-Dur die vanwege de pijlsnelle octaaftonen ook vaak de Reiter-Polonaise genoemd wordt. Al tijdens het opus van Beethoven, maar beslist ook tijdens de uitvoering van de werken van Chopin moest ik de tengere linkerhand van de artieste bewonderen die zo'n oneindig moeilijke stukken probleemloos aankon. Bravogeroep, aanhoudend applaus en een toegift.

Heinz Weber