Poëtische biografie

Eliane RODRIGUES is een kleurige libelle uit het verre zuiden. Met haar vleugels maakt ze muziek, zo glinsterend als de Braziliaanse zon boven Rio de Janeiro - haar geboortestad. Maar ze glanst niet zomaar, ze gloeit ook, ze geeft hard en zuiver licht. In haar frêle gestalte schuilt de mysterieuze kracht waarover alleen grote koncertpianisten beschikken. De verborgen sterkte van de artistieke eenzaamheid en kwetsbaarheid waarover bijna niemand iets weet.



Eliane Rodrigues willen "ontdekken" is dan ook een intrigrerende opgave. Haar pianospel opborrelend uit de bron van een verbluffend breed repertoire, bevat vele eigenschappen tegelijk: het draagt tropische hitte over, maar ook heldere koelte, melodische vertelkunst naast gedecideerde staccato, virtuose lenigheid binnen strenge trouw aan de partituur, broze vingertoppen die plotseling tot magisch geweld in staat blijken.



Onder al die begeesterende kwaliteiten die we Rodrigues intuitief toeschrijven, en die we bejubelen, moet een harde kern zitten: de koppige wil om tot estetische kommunikatie te komen, de stof waarvan dromen gemaakt zijn, het taaie labeur waaruit alles wat werkelijk subliem is geboren wordt, het artistieke geheim. In de koncertzaal is een klaviersoliste altijd sprookjesachtig mooi, er staan bloemen in haar nabijheid, de hemel is vlakbij. De luisteraars en toeschouwers beleven uren van extase. Niet altijd beseffen ze dat achter zo een muzikale prestatie veel toewijding, intelligentie en geestelijke arbeid verborgen ligt.



Maar bij Rodrigues schijnt dat probleem helemaal niet te bestaan. Ze straalt niets dan moeiteloosheid uit bij het spelen van de technisch of emotioneel meest complexe stukken. Wanneer Rodrigues een opus met de van haar bekende levendigheid onder handen neemt, vergeet de luisteraar alle technische biezonderheden. Wat hij hoort, is de libelle die vrij zweeft door het eeuwige blauw van de hemel.


Frans Verleyen
Knack Magazine