Notturno - Frédéric Chopin

Raul da Gama - World Music Report

Wie Brazilië zegt, denkt wellicht vooral aan voetbalsterren en gitaristen, maar dit land heeft ook twee geweldige pianisten voortgebracht: João Carlos Martins, samen met Glenn Gould de grootste Bach-kenner, en, sinds haar première op het concertpodium op haar derde, de wonderbaarlijke Eliane Rodrigues die de innerlijke passies van de mens met zo veel gevoel weet te interpreteren dat het werk van Beethoven wel voor haar gemaakt lijkt. Op Notturno laat ze nu echter horen dat ook Chopin vrijelijk door haar aderen stroomt, met een spel dat spiritueel zo afgestemd is op de muziek van de componist dat al wie in stilte naar haar luistert als het ware wordt meegevoerd naar hemelse hoogtes, een unieke ervaring.

Frédéric Chopin heeft de ‘nocturne' dan wel niet zelf bedacht of uitgevonden, maar in zijn handen werd het lyrische, dromerige korte stuk, dat niet alleen ‘s avonds prachtig klinkt, een vorm van melodische uitvinding met meer uitdrukkingskracht dan alle andere korte stukken. En in de eenentwintig tracks op Notturno die in een prachtig tempo in elkaar overvloeien, tovert mevrouw Rodrigues de smachtende creaties van de meester om door die te bezielen met de vocale kwaliteit die doet denken aan een klassieke belcanto-aria uit een opera van Bellini. In alle nocturnes reikt ze tot in het diepste van hun hart door hun grenzeloze emotionele bereik te beteugelen met een aristocratische dominantie die haar interpretaties een kenmerkend karakter geeft.
Het verleidelijke pianospel van Eliane Rodrigues' Chopin is moeilijk te weerstaan. Ze speelt de nocturnes adembenemend mooi met een absolute eenvoud en directe expressie. De zachte lyriek van de nocturnes lijkt ook perfect te passen bij de bescheiden stijl en glasheldere toon van mevrouw Rodrigues. Haar interpretaties vallen ook en vooral op door de lange, meanderende rechtshandige frases met een fijn gesponnen ornamentatie die ze subtiel vormgeeft door de nadruk nauwelijks hoorbaar te verleggen om zo elke nuance naar voren te brengen. De twee ballades Nr. 1 en Nr. 4 die deze reeks van nocturnes vervolledigen, zijn ook opmerkelijk. Mevrouw Rodrigues doorweeft die met verrassend dramatische contrasten, met momenten van lyrische tederheid gevolgd door (de vereiste) passages van tumultueuze energie.

Weinig uitvoeringen (op de prachtige Fazioli concertpiano F278) van de nocturnes - van de weemoedigheid van de eerste stukken tot de emotionele diepgang van de latere nocturnes - en de twee elegante ballades weten ons zo te overtuigen als de opnames op deze Notturno door Eliane Rodrigues. Gedurende de hele opvoering is haar technische beheersing zo sterk dat ze de stukken een extra dimensie en een dramatische toets geeft, en dat voelt even natuurlijk als ademhalen.

https://worldmusicreport.com/reviews

Klassiek Centraal 05/11/2017
Ze speelt voor wie haar voelt. Laat ons dus ook niet te technisch op de zaken ingaan, want dat zijn net de zaken die ze je laat vergeten. Laat de betovering van Frédéric Chopin, Eliane Rodrigues en de nacht dus gewoon de uwe zijn.
Veerle Deknopper
www.klassiek-centraal.be

recenciesreviewgraveyard.com
Taking a page from Chopin’s own unwritten ballade narratives, Rodrigues includes text by Jantien Brys to accompany each nocturne, each one telling a sort of story without sacrificing the essential atmospheric nature of the nocturne.
Rodrigues’s performances, influenced by these new texts, bring the listener a new kind of emotional connection to Chopin.
If you're a collector of Chopin's work, or a classical fan in general, then this is an essential purchase.
10!
Darren Rea

http://www.reviewgraveyard.com/00_revs/r2017/music/17-10-13_notturno.html

De teksten bij de Nocturnes vindt U terug op
http://www.navonarecords.com/catalog/nv6123/notturno---texts.html

textura.org - Peterborough - Ontario, Canada
Her eloquent renderings of the Polish composer's material wholly dissolve the separation that all musicians aspire to achieve between composer and interpreter.
The ballades are the most technically dazzling of the twenty-three performances (look no further than the first's coda as proof). Still, as impressive as the ballades are, it's her sensitive presentation of the softer material that leaves the strongest mark; among the memorable pieces are the quietly reverential eleventh, haunting twentieth, and liltingly lyrical twelfth.

http://textura.org/archives/r/rodrigues_notturno.htm

the WholeNote  - Toronto Canada
Her affection for the Nocturnes is more than wistful nostalgia. A passing reference in her notes suggests a very deep and personal experience made the sadness and melancholy of the Nocturnes profoundly meaningful to her. As if to underscore this, she uses quotations from a fictitious Chopin diary to capture the mood of each Nocturne.
The playing, however, is the proof of her ownership. Entirely consistent and sustained throughout both discs, her interpretations never stray from the beauty and terderness that Chopin poured into these pieces. Rodrigues never rushes anything. Arching phrases, ornaments and grace notes are all critical to completing the composer's every utterance, and she gives each one the time it needs to unfold. It's an arresting and beautiful performance.
Alex Baran - published 31 October 2017

http://www.thewholenote.com/index.php/booksrecords2/listening-room/27425-frederic-chopin-notturnp-eliane-rodrigues#review